Living my life

Er is deze week heel erg veel gebeurd, maar ik zal maar bij het begin beginnen, dat lijkt me handig J

Maandag begon voor mij een nieuwe, maar ook korte stageweek. ’s Ochtends nog even langs op het radulphus en op SKAI, beide waren bezig met een dans of iets voor de afsluiting van maandag. Verder ben ik bezig geweest met de planning voor de afsluiting van 3 mei. Want alles moet wel kloppen natuurlijk!! Lijstjes gemaakt met dingen die geregeld moesten worden, die gekocht moesten worden, besteld of ergens opgehaald moesten worden. Het lijkt nu in eerste instantie mee te vallen wat ik allemaal nodig heb. Veel dingen zijn al op de accommodatie aanwezig, dus dat scheelt een hoop, en daarnaast zijn er weinig extra materialen nodig.

’s Middags heb ik eigenlijk de hele middag achter mijn laptop gezeten. Beetje voor school doen, beetje niksen, beetje kletsen met de rest van de huisgenoten over de plannen van de komende week, want het zal wel druk worden met Koninginnedag en nacht! En trouwens, ik begin last van me oren te krijgen, en dan bedoel ik niet van dat ik niks meer hoor, maar oorpijn!! En daar heb ik geen trek in!

’s Avonds zijn we uiteten geweest bij Il Forno, de Italiaan. Deze keer koos ik eens voor lasagna, want ja, dat wordt vrij lastig om thuis te maken zonder oven. Dus af en toe genieten van de lasagna bij de Italiaan moet natuurlijk wel!

Ook heb ik deze dagen besloten om terug te komen volgend jaar bij DOK. Ik was daar gelukkig nog steeds welkom, ook al zit ik hier nu in Verweggistan. De trainer wilde graag weten wat ik volgend jaar wilde, ook omdat er natuurlijk andere mensen mee gaan trainen, en aangezien ik nu nog niks weet, en straks over een maand ook nog niet, ben ik op mijn gevoel af gegaan, en ik wil gewoon heel graag terug, dus waarom niet!? Hoe ik dat dan ga doen volgend jaar met werken e.d. dat zie ik dan wel weer, maar dat komt vast wel goed J.

Ik werd dinsdagochtend wakker met nog meer last van me oren. Beide oren doen nu erg zeer. Heb ook zeer slecht geslapen moet ik zeggen, maar toch maar naar stage. Anita is thuis gebleven, aangezien die zich ’s nachts als hond voordoet om alles bij elkaar te blaffen (hoesten) heeft ze geen oog dicht gedaan. Even bijslapen dus. Op stage ben ik met mijn stagebegeleidster naar een Botica geweest, een apotheek, maar dan iets anders. Hier konden ze me eigenlijk weinig geven, behalve Ibuprofen, want ik moest er eerst voor naar de dokter. Ik dacht, ik probeer eerst die ibuprofen maar. Gelijk2x 400 er tegenaan gegooid, en de pijn werd gelukkig wel wat minder, maar kwam ’s avonds gewoon net zo hard weer terug.

’s Middags zijn Jitse en Janneau weer terug naar Nederland vertrokken! Het is raar dat er mensen die je hier goed hebt leren kennen zo ineens terug gaan naar Nederland, terwijl ik hier gewoon doodleuk verder ga! Voor hun zit het er op, voor mij gaat het (gelukkig!) nog even verder! ’s Middags heb ik met Anita nog even een doerondje gehad, want we moesten vanalles doen, logboeken van het duiken moesten nog opgehaald worden, kaarten voor koninginnenacht moesten gehaald worden en zo nog een paar dingen. ’s Avonds heb ik eigenlijk niet meer zoveel gedaan, behalve dan dat ik op tijd naar bed ben gegaan, want ik was kapot.

Woensdag was opnieuw, maar ook gelijk voor de laatste keer, mijn drukke ochtend rondje alleen werd dat al snel minder, toen ik een telefoontje kreeg van een school (die trouwens ook compleet uit de richting ligt, maar daar heb ik het niet over) dat de leerlingen niet op zijn komen dagen, en dat ik er dus ook niet heen hoefde. Vrij vroeg zat ik dan ook alweer op stage. De laatste dingen afgemaakt en geregeld voor maandag 3 mei de afsluiting, en toen ben ik ook al vrij snel naar huis gegaan, want de oorpijn hield maar aan. Ik vrat ibuprofen, en dan werd het wel even minder, maar kwam net zo hard ook gewoon weer terug. Waardeloos dus. Ik heb mezelf voorgenomen, als het blijft, en het is na het weekend nog steeds zo, ga ik wel naar de dokter. Kijk, nu wilde ik eigenlijk niet naar de dokter, want ja dan krijg ik straks anti-biotica, en tja, een drankje en anti-biotica gaan niet samen, en zo vlak voor Koninginnedag en nacht had ik daar niet zo’n trek aan. Dus ff doorbijten maar dan dacht ik.

’s Middags ben ik wezen shoppen met Jel voor koninginnenacht en dag, en ik moet zeggen, dat is best gelukt, een knaloranje driekwart slobberbroek waarbij het kruis op je knieen hangt, en een wit shirtje dat eigenhandig rood/wit/blauw gemaakt zou worden. Samen met oranje lint, en nagel lak, en de haren mooi moest dat helemaal top worden!

’s Avonds was ik zooooo zenuwachtig. We gingen namelijk naar de oom en tante van Anita. En ik wist dat haar ouders en broertje er zouden zitten, want haar tante had mij een paar dagen geleden gebeld met die mededeling. Ik was zo benieuwd hoe ze zou reageren!!! Ik had me fototoestel al klaar, en eenmaal binnen stapte Anita het terras op, en daar zaten ze. Toen was het natuurlijk allemaal even te veel, en had iedereen de tranen in de ogen staan.. Een erg mooi moment toch wel! We hebben daar gegeten en bijgekletst en zijn toen weer naar huis gegaan, want we zouden naar TMF-cafe, en Marcel (Anita’s broertje) ging ook mee! Een gezellig avondje, behalve dan dat ik nog steeds oorpijn had! Gelukkig werd het niet erger door de airco en muziek, maar irritant was het wel. Gelukkig werd mijn ene oor een stuk beter, dus nu nog slechts 1 oor met pijn.

Donderdag zou ik in eerste instantie vrij zijn van stage, dus had ik gepland ’s ochtends te gaan kayakken met Jip en Rianne, Mireille en Marielle. Erg leuk, en genoeg gelachen en gelukkig niet omgepleurd met de kayak. Anita en ik waren echt een goed team, zowiezo de beste van de rest! Wij kunnen dat gewoon! Haha!

Vanuit het kayakken ben ik naar huis gescheurd, omgekleed en naar stage gecrosst, omdat er problemen waren waar mijn stagebegeleidster mij over wilde spreken. Ik was zeer benieuwd! We zijn in gesprek gegaan, en het was vooral een communicatieprobleem waar we tegen aan liepen. Van beide kanten onduidelijkheid, dus ik ben aan de slag gegaan om dat op te lossen! Tot ik een telefoontje kreeg. Marielle belde, en ik nam op, en trof Mariëlle huilend aan. Die ene zin: er is ingebroken in ons huis… ZO dat hakt er even in als je dat hoort! Heel veel meer kon ze niet uitbrengen, alleen dat haar kamer en die van Mireille open waren gebroken, wat er weg was en of er meer kamers open waren wist ze niet. De huisbaas was gebeld en de politie ook en de rest van de meiden ging ze verder bellen….

Ik ben gaan zitten en toen zijn er toch wel even wat tranen gevallen. Al zo vaak hadden we het er over gehad, dat we in de gaten werden gehouden dachten we, en rare mensen om ons huis en rare mensen die ons dingen vragen over het huis, alles bij elkaar moest het bijna wel een keer gebeuren, en dat was dus nu. Ik heb mijn stage afgemaakt, Anita had inmiddels Marcel naar haar oom en tante terug gebracht en toen die terug kwam zijn we naar huis gegaan. Met bruut geweld was de achterdeur open gebroken, het slot kregen ze niet los, dus dan de deur maar overdwars door midden. Beide kamers, die van Marielle en Mireille ook lomp met een koevoet open gemaakt. Bij Mireille was de ipod en de laptop weg (en een strandtas, om alles in te doen), en bij Marielle waren de oplader van de telefoon en laptop, 2 ipods, een fotocamera en wat geld weg. Ze waren dus bewust op zoek geweest naar elektronica. Waarschijnlijk zijn ze gestoord, toen Marielle en Mireille dus weer thuis kwamen. Was iedereen overdag de hele dag weg gebleven, dan was alles leeggejat. Ik wil er liever niet aan denken. Vind dit al erg genoeg. Mijn spullen mogen ze wel hebben, geen probleem, maar het idee dat er iemand in jou spullen heeft gekeken, op je kamer is geweest en alles over hoop heeft gehaald, lijkt me niks!!!

Ik moest nog wat voor stage doen, en dat heb ik gedaan, maar ik was er niet meer met mijn hoofd bij. ’s Avonds hebben we lang getwijfeld of we op stap zouden gaan. Of allemaal, of niemand was het idee. We hadden het gevoel dat ze terug zouden komen, maar om nu een maand thuis te gaan zitten is ook geen optie. We hebben ons verkleed en zijn naar Mambo gegaan. De stemming zat er niet echt in, en iedereen dacht alleen maar: zullen ze nu weer terug zijn???? Wat zullen we aantreffen als we thuis zijn? We hebben het best leuk gehad, en waren pas rond half 4 thuis, maar iedereen was bang om iets ergs aan te treffen thuis. Gelukkig viel dat mee en was er niks raars gebeurd.

Vrijdagmiddag zijn we met zijn allen naar Punda geweest, opnieuw verkleed, uiteraard met Jel. Daar waren allemaal kraampjes, en muziek en gezelligheid. We hebben heerlijk op het terras gezeten en hebben daarna nog een feestje gebouwd op een plein (bij plein cafe wilhelmina) en dat was erg leuk. Daarna zijn we bij Denny’s wezen eten. Een soort van macdonald’s, burgerking, pizzahut, maar dan anders. Wel een leuke tent, met de meest ranzige ijsthee ooit. Echt koud water met een theezakje erin. Vervolgens vraag je om ijsthee met suiker en dan krijg je drinken waarbij de tanden bijna uit je mond vallen zo zoet! Halleluja! Maar goed, lekker gegeten en tijd om door te gaan naar Mambo opnieuw, want daar was een holland avond. Gelukkig iets rustiger dan koninginnenacht, maar wederom een topavond! Super leuke muziek! Heb me zelden zo vermaakt!!!

Zaterdag was ik vroeg wakker, geen idee waarom, maar half 10 stond ik fit naast me bedje! En ik moet zeggen, mijn oorpijn in mijn andere oor trekt ook langzaam weg, hoe fijn is dat!!! Hoef ik tenminste niet naar de dokter als het zo door gaat!

Nog even met Kelvin geskypt, over alles wat er gebeurd was, want die heb ik amper nog normaal gesproken daarna. En daarna ’s middags naar Cas Abou, want Jip, Rianne, Mireille en Marielle wilden daar nog graag voor de laatste keer heen. Erg leuk, alleen zo verschrikkelijk warm! Kon amper op je bedje liggen. Het leek wel of ik smolt ofzo, niet normaal. Weer lekker verkleurd zijn we ’s avonds met het hele huis uiteten geweest bij de gouverneur. Voor de laatste keer compleet! Daarna zijn we wezen bowlen, en dat ging eigenlijk zo slecht nog niet! Enorm veel gelachen hebben we daar, want sommigen kunnen het ook echt niet! Haha! Daarna zijn we nog weer opnieuw naar Mambo gegaan, waar niks te doen was. Er was al een feest in Villa Maria, (nope is dope) waar 30 gulden voor betaald moest worden, en een feest in Bermuda (Hedkandi) waar ook 25-30 gulden entree voor gevraagd werd, en daar had niemand trek aan. Dus een drankje gedaan en toen naar huis!

Zondag heb ik lekker uitgeslapen en daarna heb ik een foto uitwisselsessie gehad. Van iedereen van alle camera’s de foto’s van de laatste dagen uitgewisseld, want die wilde ik natuurlijk wel hebben! Ik moet er nog een paar hebben, maar dat komt nog wel! ’s Middags heb ik een route uitgezet die de leerlingen moeten lopen op de accommodatie waar de afsluiting plaats zal vinden, dan was dat alvast klaar, scheelde me weer tijd op de maandagochtend, want ik moest er al vroeg genoeg uit. En daarna heb ik weer met Eva geskypt! Super leuk! En meid, ik mis je toch echt wel hoor! Maar dat wist je ook al wel! Gewoon even gezellig langsgaan o.i.d. gaat gewoon niet, tenminste, dat is vrij prijzig op dit moment….. Ook heb ik nog even met mijn ouders geskypt, want ook die heb ik na de inbraak niet meer normaal gesproken, en dat wilden ze toch wel erg graag, en ik ook. Ik merkte vooral de dagen na de inbraak dat ik er echt behoefte aan had gewoon even met thuis te praten of te bellen. Als er in Nederland iets gebeurt, dan bel je een half uur of langer, maar ja, hier is dat nogal duur als ik naar Nederland ga bellen dus dat is niet echt een optie. ’s Avonds heb ik alles voor mijn afsluiting in orde gemaakt, en ben ik redelijk op tijd mijn bed in gedoken want ik wilde wel fit zijn voor de afsluiting.

Nu nog even een korte update: de afsluiting was top! Is goed verlopen, en erg leuk en geslaagd voor de leerlingen. Komende week volgt de evaluatie daarvan, dus daarover nog meer..

Marielle en Mireille zijn weg, en ik heb het daar wel even op het vliegveld heel moeilijk mee gehad. Vooral met Marielle, want ze is echt mijn maatje geworden hier, en echt een vriendin! We gaan elkaar ook zeker snel weer zien als ik in Nederland ben en flink op stap, want ze woont gelukkig vlak bij (zwolle).

Op dit moment voel ik me niet zo fit. Het was natuurlijk te verwachten. De spanning van de afgelopen dagen van de inbraak, de voorbereiding van de afsluiting, de afsluiting zelf tot een succes brengen en het vertrek van deze twee lieve meiden, tja dan ken ik mezelf langer dan vandaag, en 1+1=2 en dan wordt ik dus ziek omdat alle spanning eruit komt. Maar goed, hopen dat het meevalt en dat ik niet echt ziek wordt, maar ben gewoon niet fit. Hoofdpijn, overal pijn in me gewrichten. Maar we zullen zien hoe het de komende tijd gaat.

Het zal even hard blokken worden om mijn onderzoek erdoor te drukken, maar dan hoop k alles 26 mei af te hebben.

De tijd gaat hard, over 4 weken staat Kelvin hier, en kan de vakantie echt beginnen!

Dushi’s, tot snel!! Ayoooo!