Grote verschillen

Dag lieve mensen!! Het was weer eens een enerverende week! Een week van veel plezier, maar ook een week van verdriet en afscheid nemen, want 4 trouwe Ananassers hebben ons huis verlaten omdat hun tijd er op zat (nou klinkt dat ook wel weer heel erg zwaar,  maar zo is het tocht wel!). En ik moet zeggen, ik mis ze nu al als een malle!

Maandag begon er een spannende dag voor mij! De afsluiting! Na alle hectiek van de week ervoor was ik toch wel zenuwachtig en was ik zeer benieuwd hoe dit voor mij zou gaan lopen! Vooral omdat ik ook met Henriette nog een gesprek heb gehad over mijn afsluiting en mijn voorbereidingen, waar ze toch niet zo heel gerust op was.

Om 8 uur precies was de eerste school er, en helaas duurde het nog even voordat de andere scholen kwamen. Het programma zou starten om half 9, maar dat werd vrij moeilijk aangezien de rest om tussen kwart voor 9 en 9 uur op zijn dooie gemakkie binnen kwam wandelen. Een andere klas kwam zelfs nog later, omdat ze eerst kerkdienst hadden gehad. Maar goed, de eerste groep om half 9 weggstuurd om te zeilen, en de andere groepen ergens neergeplaatst zodra ze er waren. Mijn planning liep nu al in de war!! Dat begon lekker! Gelukkig was Henriette daar niet zo onder de indruk van, en ze vond dat ik het op een goede manier op probeerde te lossen door iedere keer goed te overleggen met de groepen waar ze daarna heen gingen. Op die manier was rond half 12 iedereen rond geweest. Ze zijn wezen zeilen met zeilinstructeurs, een estafette op surfplanken gedaan, een vragenlijst ingevuld, en hun activiteit voorbereid voor later die ochtend.

Om kwart voor 12 had ik met veel moeite de klassen bij elkaar geroepen, gepraat en gedaan, toen twee scholen opeens niet meer wilden optreden omdat ze niks hadden en niet durfden, terwijl de twee andere klassen zichzelf hadden aangekleed ervoor en er moeite voor hadden gedaan. Één school was zelfs met een rap over gezonde voeding en gezonde leefstijl gekomen! Hoe geweldig is dat nou! Uiteindelijk vond ik het met de middelen die er zijn en de cultuur en alles hoe het hier op het eiland gaat toch een best geslaagde ochtend! Ook Henriette was er over te spreken! We hebben alles opgeruimd, en zijn toen snel naar huis gegaan, want we moesten Marielle en Mireille naar het vliegveld brengen. Ze hadden vertraging van 2 uur, en vlogen pas om 7 uur. Dus ’s middags nog lekker even in het zwembad gehangen, gekletst met Jel en een duik genomen. Om half 4 was het dan zo ver, alles ingepakt en we vertrokken naar Hato. Ik wist gewoon dat ik het moeilijk zou krijgen. In deze 3 maanden dat ik er nu zit, heb ik toch wel een hele goede band met Marielle opgebouwd en hebben we ongelovelijk veel lol gehad en veel dingen meegemaakt! En nu…. Ging ze naar huis!

Nog even wat gedronken en daarna moesten ze de roltrap op. Na een zeer stevige knuffel, en de nodige tranen (als 1 van de weinigen uiteindelijk, maar het viel me gewoon erg zwaar) zijn ze naar boven gegaan. Vlak daarna ging het eigenlijk wel weer, want ja, het lijkt dan of ze gewoon even weg zijn. Een hele tijd heb ik nog gehad alsof ze zo ieder moment uit stage konden komen, ergens binnen kwamen wandelen of dat ze hun kamer uit kwamen lopen, maar ja dat gebeurd natuurlijk niet als je weet dat ze op het vliegtuig naar Nederland zitten! ’s Avonds hebben we niet zo heel veel meer gedaan. Ik voelde me aan het einde van de dag steeds minder fit worden, hoofdpijn, spierpijn (last van me gewrichten) gewoon niet lekker en ik ben dus op tijd me bed in gedoken.

Dinsdagochtend ging me wekker, en heb ik me ziek gemeld, want wat voelde ik me beroerd zeg! Heb Anita een smsje gestuurd dat ik niet meeging vandaag. Even een dagje uitslapen en rustig aan, en hopen dat ik me dan beter zou voelen. ’s Middags ben ik wel meegegaan om Jip en Rianne uit te zwaaien, opnieuw twee meiden waar ik hier in huis een goede band mee heb opgebouwd en met wie ik ook erg veel heb gedaan en heb meegemaakt. Opnieuw nog even wat gedronken en toen weer naar die verdomde roltrap waar ze omhoog moesten. Toen was het wederom huilen. Jip begon al snel, en daarna volgden er meer. De tranen liepen over mijn wangen, omdat hun weg gingen, maar ook omdat het er opnieuw twee waren die het huis gingen verlaten. Nu werd het stil, en waren we nog met zijn 9en. De 9 ananassers waren over! ’s Avonds voelde ik me redelijk en ben ik nog naar de film geweest, zwartboek! Een zeer goede film moet ik zeggen! Al was het af en toe moeilijk te volgen omdat er 4 hoofden precies op de ondertiteling zaten, en Duits kan ik nog steeds echt niet volgen! We waren laat thuis, en ben gelijk naar bed gegaan, om woensdagochtend weer naar stage te gaan, al was ik nog steeds niet helemaal fit. Maar Henriette zou vandaag naar Nederland vertrekken voor 2,5 week, en er moesten nog even de nodige dingen worden doorgesproken. Ik ben eerst wat scholen langs gegaan voor een nette afsluiting en een evaluatie. Met Henriette heb ik wat dingen doorgesproken over de komende weken als ze er niet zelf was. Ik heb het pakketje opgehaald dat me ouders hadden gestuurd met enorm belangrijke cd-rom erin. En na even ingewikkeld doen heb ik die geïnstalleerd. Gelukkig had ik er ook een boek bij gekregen die ik vanuit Nederland geleend heb, waardoor ik redelijk goed aan de slag kon. Ik ben er eigenlijk de hele middag zoet mee geweest, maar daardoor begin ik het misschien ooit nog eens een klein beetje te snappen! En dat mag ook wel na 2 cursussen en diverse keren uitleg in Nederland. Maar ja, wat wil je ook, een programma in het Engels, doe dat nou gewoon in het Nederlands, wordt het een stuk makkelijker van!

Donderdag ben ik de hele dag wezen SPSSen, ja ik heb er maar gewoon een werkwoord van gemaakt. Ik SPSS, jij SPSSt, wij SPSSen en ow wat hebben wij heerlijk geSPSSt (of moet dat met een d?, dat ingewikkelde Nederlands ook, maargoed). Ik heb alle vragenlijsten ingevoerd in SPSS, zodat ik kan beginnen met de inhoud van de vragen er ook in te zetten. Het is ff een werkje, maar dan heb je ook wat. Ik ben bezig geweest met mijn leerverslag, en vervolgens had ik ook nog een Happy Hour op het Goslinga, waar ze allerlei lekkere dingen met fruit hadden klaargemaakt! Leukleukleuk! Thuis ben ik nog maar even lekker doorgegaan met SPSS, want ja als je toch bezig bent heh..

Vrijdag heb ik nog een papiaments ingevulde vragenlijst van 1 klas erin gezet, met behulp van Shurmaily, aangezien ik niks kan maken van 3 zinnen papiaments. Maar het is gelukt! Daarna hebben we een rondleiding gehad in het ziekenhuis. Wel leuk om eens een ziekenhuis hier te zien. Het ziet er allemaal niet uit om eerlijk te zijn, maar ze zijn wel schoon. Af en toe lijkt het net of het op instorten staat, een vervallen ziekenhuis van 150 jaar oud. Er is veel open, je loopt gewoon open op een gallerij, en vervolgens loop je een ziekenkamer binnen. Dat is in Nederland niet denkbaar!

’s Middags heb ik veel gedaan aan mijn leerverslag, het schiet aardig op, het begint ergens op te lijken nu! Hopelijk kan ik dit goede ritme voortzetten! Ik ben nog even naar Cabana geweest met nicole, even chillen even bakken en even slapen, om daarna nog even beachvolleybal te gaan kijken bij Junior, een jongen die ik heb leren kennen nadat hij mij een paar keer had gezien en me aansprak, lang verhaal in ieder geval. ’s Avonds opnieuw naar Cabana, lekker een cocktailtje drinken om daarna nog even naar Bermuda te gaan. Rond een uur of half 2 kwamen we thuis, toen we een busje zagen staan met twee mannen erin, die het licht aan en uit deden toen wegreden. Maartje had het kenteken onthouden en opgeschreven binnen. We hebben nog even gekletst, en toen het licht uitgedaan.

Zaterdagochtend op tijd op om naar de boekplus te gaan om het nieuwe boek van Sophie Kinsella te halen voor Leonie, die zondag jarig is. Daarna wilde ik gelijk aan de slag voor school, even grote stappen maken, toen Nicole binnengestormd kwam met de zin: er is weer ingebroken vannacht! Wist je dat al!?!

Ik dacht, what the f*ck! Maar er was dus ingebroken in de nacht van vrijdag op zaterdag. En die nacht heb ik zo onrustig geslapen, lang wakker gelegen, iemand de trap op horen stormen naast mijn kamer, en iemand langs horen rennen voor mijn raam. Nu blijkt dus dat het de inbreker was. Hij heeft de tweepersoonskamer waar onze nieuwe huisgenoot dennis net twee dagen inlag, gepakt. Erg balen natuurlijk, dure laptop, camera, paspoort en nog een tas met wat spullen gejat. En ALLES maar dan ook ALLES over hoop gehaald! Politie erbij, vingerafdrukken, ons kenteken dat we hadden opgeschreven en omschrijving van de auto erbij gepakt. Hopelijk kunnen ze er iets mee, want iedereen voelt zich hier verschrikkelijk onveilig op dit moment.

De rest van de dag er niet echt met mijn hoofd erbij geweest, maar toch nog een beetje wat gedaan voor school, mijn toekomstplan en leerverslag bijgeschreven. ’s Avonds toch nog maar even, ondanks een onprettig gevoel naar Mambo geweest, was uiteindelijk best wel gezellig! Maar toch, de angst om terug te komen en iets aan te treffen waar je geen zin in hebt is groot. Het viel mee, we hebben de kamer met slingers versierd voor Leonie en ben in een onrustige slaap gevallen samen met Anita. Om half 10 ging opnieuw de wekker, want de verjaardag van Leonie werd zondag gevierd! We hebben ontbeten, en onze spullen gepakt om naar Playa Lagun te gaan. Een teringeind rijden, maar dan heb je ook wat. Mooi strand, schildpadden en kwallen…. Tijdens het snorkelen kwam ik vele vissen tegen, maar helaas kwam de kwal mij tegen en werd ik in mijn arm geprikt, 5x. Tering, wat had ik een pijn! Naar de kant gezwommen, en azijn gehaald, want dat schijnt te helpen. Wat een geprik zeg die teringkwallen! Maar met de azijn ging de pijn vrij snel weg, alleen nog wat rood en 5 bultjes waren open. Ik ben dan wel gelijk zo’n iemand die daar de zee niet meer in wil, omdat ik spontaan denk dat daar dan alle kwallen op mij afkomen als ik daar de zee in ga, wat natuurlijk nergens op slaat, maargoed. Nog even lekker wat gegeten, en even geslapen uiteraard! En nog verbrand ook!

’s Avonds zijn we bij Jan Thiel wezen eten (Zanzibar), en heerlijk, lekker op het strand! We waren laat thuis, hebben nog nagepraat over het incident van vrijdag nacht, en zijn daarna in slaap gevallen.

Het doen toch veel met je zo’n inbraak. Ik heb nu best een onveilig gevoel, een gevoel dat ik in Nederland niet ken, want daar voel ik me, en al helemaal niet thuis, nagenoeg nooit onveilig! En hier nu wel, en waar moet je heen? Al die agenten zo corrupt als het maar kan voor je gevoel. Ik heb contact gezocht met iemand waarvan ik in Nederland een telefoonnummer heb gekregen. Ik hoop dat hij iets kan doen, want 3 weken met zo’n gevoel in dit huis rondlopen wordt ik ook niet vrolijk van.

Nou mensen, het was weer eens een enerverende week! Ik zeg, Ayooo, ik houd jullie op de hoogte van eventuele ontwikkelingen rondom die inbraak e.d. en de maatregelen die mijn huisbaas misschien ooit tocht nu gaat nemen, en tot volgende week!